BABADAN ATÇI OLMAK

Yaklaşık iki ay önceydi atçı bir ağabeyimle sohbet ederken laf lafı açtı, derken birden Sevgili Hasan amcanın, Hasan Saydam'ın kulaklarını çınlatmaya başladık. Atçı ağabeyim, ''Dur yahu bir arayalım'' dedi. Bir dakika sonra Hasan amca telefonun diğer ucundaydı. Kısa bir sohbet sonrası ''Sadun'un da selamı var'' deyince Hasan amca beni telefona istedi : '' Nasıl gidiyor atçılık, yurt dışına gidiyor musun? '' diye sordu. Sonra da bana, ''Ben babanın arkadaşıyım, sen daha kısa şortla babanın yanında gezerken ben seni bilirim, babana selam söyle'' dedi. Öyle hoşuma gitti ki, doğruya dedim ben babadan atçıyım. Bir konuda kendinizi ne kadar geliştirirseniz geliştirin eğer babanızdan devralmış ve ondan bir şeyler öğrenmişseniz bunun değeri bir başka oluyor. Atçılıkta öyle değil mi? Babadan atçı olmak ayrı bir övünç kaynağı.

1970'li yılların sonu bir Pazar günü babam bana "Gel seni at yarışına götüreyim" diyor. Ne olduğunu tam anlamıyorum, biraz anlatıyor ben de olur diyorum. Hipodromla ilk tanışmam öyle oluyor. Bir hafta sonra babamdan aynı teklif gelince hiç tereddüt etmiyorum, bu sefer babam yanına fotoğraf makinesini de alıyor. Yarıştan çıkan sanırım tabelaya giremeyen ve ahırının yolunu tutan atlarla resim çekiliyorum. Üçüncü gidişimizde babamın yanına bir arkadaşı geliyor ve ona ''Bir at da sen al, at koşmak sana yakışır'' diyor. Nasıl oldu bilmiyorum ama aynı senenin yazında babam ilk atımız olan DEMKEŞ'i rahmetli Esat Özbilen'den satın alıyor. Demkeş daha tay olduğundan koşulara katılamıyor, at var ama yarışmıyor, elimizde harada çekilmiş bir fotoğrafı ile zaman geçiriyoruz. Derken DEMKEŞ Adana Hipodromu'na getiriliyor, çok ufak diyorlar gelişmesi lazım. Pazar günlerini iple çekiyorum, babam beni ve sınıf arkadaşım olan şimdi herkesin çok yakından tanıdığı NTV spor spikeri GÜNTEKİN ONAY'ı Demkeş'i sevmeye götürüyor. Yaz yarışlarına hazırlanan tayımızın koşmasına daha çok var, babam dayanamıyor koşan bir at almak istiyor. Derken bir haber geliyor ve Eliyeşil ekürisinden SAINTLY SONG -ALINDA orijinli SALVO'yu alıyoruz. Bu alışveriş bundan sonra yetiştiricilikte bize çok yardımcı olacak Eliyeşil ekürisi ile ilk tanışmamız oluyor. SALVO Adana'da koşuyor ancak bir şey yapamıyor. Sezon sonunda İstanbul'a gidiyor, orda da kum koşuyor ancak sonuçlar çok kötü. Yine bir yarışı sonrası rahmetli SADIK ELİYEŞİL, babama ''Bu atı neden kum koşturuyorsun bu at çim atıdır'' diyor. Babam bunu bizimle paylaştığında hayret etmiştim, bir insan bir atın çimde mi kumda mı daha iyi koşabileceğini nasıl bilebilirdi ki? SALVO çime çıktı ve kazandı, sanırım bendeki pedigri merakı o gün başladı. Diğer atımız DEMKEŞ 2 yaşında koşamadı ama 3 ve 4 yaşında kumda iyi işler yaptı. Birkaç yıl içinde babam yetiştiriciliğe de merak saldı, yine ESAT ÖZBİLEN'den aldığımız GÜNEYGÜLÜ AYTUDOR'DAN gebeydi. Doğan taya SALOME ismini verdik ancak bu dişi tayı koşmak nasip olmadı. Kısrak, Eliyeşiller'in Tarsus Çamtepe'deki harasının yolunu tuttu, haradaki aygırlar TORAMAN, ROYAL SHIRAZ, KARAYEL. KARAYEL'e kısrak çekmek yasak, ROYAL SHIRAZ yaşlı diye tercih edilmiyor. Tek seçenek TORAMAN, Salome bu aygıra 3 yıl üst üste çekiliyor; TORNADO, JAKARTA ve son tayı isim koyulamadan ölüyor. Daha sonraki yıllarda birçok Türk atçı gibi yurt dışına açılıyoruz, yeni kısraklar alıyoruz. Ben gönül verdiğim atçılık konusunda kendimi daha da geliştirmek için İrlanda'nın yolunu tutuyorum…

Geriye dönüp baktığımda esasında her şeyin bir Pazar günü başladığını görüyorum. Babamın beni dünyanın en güzel varlıkları atlarla tanıştırması, Eliyeşil Harası ziyaretlerimiz, Karayel, Toraman, pedigriye merak salmam... Şimdilerde ise kendi haramda babamın bıraktığı atçılığa ve yetiştiriciliğe devam ediyorum.

Bu Pazar Babalar Günü ve benim de baba olarak kutladığım ilk babalar günüm. Umarım kızım da ilerde babadan atçı olmanın gururunu yaşar. Bu vesileyle tüm babaların babalar gününü kutlarım…

NOT: Bu değerli pedigrileri benimle paylaşan sevgili Meliha Eliyeşil'e çok teşekkür ederim.

SADUN OKTAV - www.sadunoktavstud.com